Kok & schalen
DE KOK EN ZIJN SCHALEN
In een tijd ver achter ons, ergens in Noord-India, mogelijk zelfs nog verder naar het noorden, wellicht in de majestueuze schoot van de Himalaya, ontvouwde zich een eerbiedwaardig oud klooster. De bewoners van deze heilige plek, de monniken, leidden een buitengewoon ontberend bestaan. Hun dagelijkse strijd speelde zich af op een grond die bezaaid was met ruwe, onbuigzame stenen, en hun oogsten waren soms gedoemd tot mislukken. Het kostbare water, dat broodnodig was voor hun bestaan, lag ver verwijderd en dwong hen tot lange tochten om het te bemachtigen. Vooral tijdens droge periodes werd dit een uitputtende beproeving terwijl ze hun kostbare tuinen bewaterden. Bomen en struiken waren schaars, en om de benodigde brandstof te vergaren voor het bereiden van maaltijden en het verwarmen van de beperkte gemeenschappelijke ruimtes in het klooster, moesten ze de mest van hun vee bijeenrapen. Het klooster zelf was tochtig en verstoken van ramen, die nog geen intrede hadden gedaan in hun wereld.
In dit klooster bevond zich tevens een soort keuken, waar een enkele monnik de zware taak op zich nam om maaltijden te bereiden voor de hele gemeenschap. Deze toegewijde monnik gebruikte koperen potten en aardewerkschalen in zijn dagelijkse arbeid. Op een dag gebeurde er iets bijzonders. Terwijl hij met een houten roerlepel roerde in een bijna lege koperen schaal, raakte hij per ongeluk de rand iets harder dan gebruikelijk. Het resulteerde in een onverwachte klank, een klank die zijn nieuwsgierigheid prikkelde. Hij tikte opnieuw op de schaal, daarna op de kookpot, en nog een andere nabijgelegen schaal. Elk geluid was uniek. Hij haalde een schone schaal tevoorschijn en ontdekte dat deze een nog mooier geluid voortbracht, een klank die langzaam wegstierf.
Geboeid door deze onverwachte ontdekking, ging de monnik door met experimenteren. Hij combineerde schalen en potten van verschillende grootte, en terwijl hij speelde met deze klanken, begon hij zelfs te zingen. De schalen en zijn stem versmolten tot een harmonieuze symfonie.
Zoals eerder vermeld, waren er geen ramen in het klooster, maar de andere monniken begonnen al snel de nieuwe geluiden te horen en werden aangetrokken door de betoverende melodie die door de lucht trilde. Ze verzamelden zich bij de raamopeningen en deuren, stilletjes luisterend naar dit onverwachte concert. De kok was zo in zijn muzikale roes dat hij aanvankelijk niets in de gaten had. Pas toen hij de andere monniken in de deuropening zag staan, schrok hij op en glimlachte verlegen. Snel ging hij door met zijn kookwerk.
Een paar dagen later werd de monnik-kok opgeroepen bij de abt van het klooster. Normaal gesproken betekende zo’n onverwachte oproep dat er iets ernstigs aan de hand was, zoals familieperikelen of een overtreding van de kloosterregels. De kok kon echter geen enkele reden bedenken waarom hij zich bij de abt moest melden. Het eten was niet anders dan normaal, en hij had zich niet schuldig gemaakt aan enige verzuim dat een berisping rechtvaardigde.
De abt begroette de monnik hartelijk en deelde met hem zijn waarnemingen. Net als alle andere monniken had hij genoten van de keukenmuziek, en hij had opgemerkt dat de atmosfeer in het klooster merkbaar verbeterd was na deze muzikale intermezzo’s. Het leek alsof er een lichte, positieve verandering in de lucht hing die enkele dagen aanhield. De abt besloot dat de monnik regelmatig moest doorgaan met zijn muzikale experimenten, in de hoop dat dit de sfeer in het klooster verder zou verbeteren. De monnik stemde hiermee in en al snel vulde de klank van schalen en potten regelmatig de lucht in het klooster. Zo ontstond er een vrolijke en harmonieuze sfeer, waarin de bewoners begonnen te leven vanuit hun harten. Dit, zo leerden ze, was het allerbelangrijkste wat een mens kon overkomen.

